tambayan- sagot sa pagkabagot?

sobra na akong nababagot. kelangan ko ng libangan. mas maganda kung ang libangang ito ay magpapalawak ng aking kaalaman at magbibigay sa akin ng kayamanan...pwede!hehe. noon nakuntento na ako sa pagsunod sa mga video tutorials tungkol sa photoshop na makikita sa internet. nalibang, natuto at natuwa ako sa mga kinalabasan ng mga pinaglaruang pictures. bukod dun nagagamit ko ang aking natutunan sa aking trabaho.
mahaba ang oras na inilalagi ko sa harap ng computer at ang pagkadiskubre ko sa TAMBAYAN ay hindi sinasadya. nagustuhan ko ang idea na puro pinoy bloggers ang members nito ayon sa pangalan, Tambayan ng Pinoy Bloggers. meron din akong inaamag na blog kaya nagregister ako. binasa ko ang mga topics. nakisali at nakikomento sa mga usapan. nagvisit sa mga blogs ng iba't ibang members na sobra kong kinagiliwan. eto ang unang pagkakataon na sumali ako sa isang forum at masaya naman ako. maraming bagay na pwedeng matutunan sa pagsali sa isang forum tulad nito. maraming nagsheshare ng kani-kanilang experiences at kaalaman sa larangan ng blogging at buhay in general (oo maraming ganung topics sa tambayan). maraming talented, creative at intellectual na tao. nakakainspire! meron pang pacontest at kulitan.
tuwing bumibisita ako sa tambayan, meron akong natututunan mula sa mga writers at photobloggers. ngayon nangangarap akong maging kasing husay din nila sa pagboblog. nangangarap na ang munting libangan ko, ang walang kwentang blog ko ay magkaron ng saysay at pagkakitaan. obyus ba? mukha akong pera hehehe kaya nga gusto ko rin manalo ng $50!
tungkol naman sa title, bakit ko nilagyan ng question mark? di kasi ako sigurado kung yun nga lang ang naging papel ng TAMBAYAN sa pang araw araw na buhay ko. palagay ko more pa dun. pwede itong libangan, source ng informations/inspirations at avenue of opportunity sa maraming bagay isa na ang magkaron ng bagong kaibigan. sana nga magtagal pa ang Tambayan.
ikaw ano naman ang masasabi mo? ano para iyo ang tambayan?
magcomment naman kayo nang magkaron ako chance manalo. :)

emotional binging

i'm aware that i'm still on a diet and need to lose some weight. but i just can't help it. eating makes me happy specially when my spirit is down in the dumps like right now. it's not a very good day for me as far as work is concerned. good thing i found out that a very inspiring blogger, nortehanon, commented on my post roller coaster. i'm chosing to end my day with a smile. :)

Late Birthday Post

April 29, Friday, birthday ko. Habang ang karamihan ay nanonood ng The Royal Wedding, kami sa bahay ay deadma lang. May natutulog, nagchachat, naglalaba, naglilinis ng bahay at nagpeprepare ng lunch namin. Ganun ang buhay namin mga alipin sagigilid sa disyerto pag friday. Dahil birthday ko, naisipan kong gumawa ng dessert, gelatin na pink! First time ko gumawa nun dahil di naman ako nabigyan ng chance na magreyna sa kusina. Lagi lang akong tagatikim sa bahay namin. Happy ako dahil isang success ang aking gelatin na pink. hahaha actually, bitin!

Nagluto rin ako ng pasta in white tuna sauce. Another first time. Di panalo ang resulta pero pwede na rin pagtyagaan.
Malungkot ang malayo sa home. Pero maswerte ako meron akong mga kaibigan dito. Kasalo ko sila sa lunch na sila ang nagprepare. Lutong bahay ang tema, chopsuey, pritong bangus at adobong chicken liver na sobrang anghang. Masarap na salo salo. Feeling ko Sunday lunch sa Pilipinas. May pakwan pa, paborito! Di pa natapos dun. Nagattend kami church. Nagdala ng food sa sister ko. Nagpunta sa Aspire Zone para magpicnic. Tambayan ng families pag weekends.
nagpunta rin kami sa villagio mall para maexperience ang gondola ride.
All these in one day. Nakakapagod. Sana next year ulet. :) I feel so blessed. I thank God.

roller coaster

isang katotohanan ang sasahibin ko ngayon... di pa ako nakasakay sa roller coaster! hindi ako masyado mahilig sa mga amusement parks. taga laguna ako pero di pa ako nakarating ng enchanted kingdom. hanggang peryahan sa fiesta lang ako nung bata pa ako. sa pagkakatanda ko naejoy ko naman yun nung bata pa ako. pero di tungkol dun ang kwento ko ngayon. nitong nakaraang mga araw or linggo naiistress talaga ang beauty ko. nung una excited ako na finally two years na ako dito at pwede na ako magbakasyon sa pinas. wow sarap! sana ganun lang kadali un. hindi naging madali sa akin ang lahat ng mapunta ako dito sa qatar. marami akong pinagdaanang pagsubok dito at masaya akong sabihin na nalagpasan ko naman. marahil yun ang buhay abroad. so ang pagkakataong makauwi ay matagal ko ng hinihintay. bkit ako nastress? dami naghihingi ng pasalubong. marami nagtatanong if marami na ako ipon. kahit joke lang un nakakastress pa rin! dumagdag pa ung situation ko sa work at sa house. pero tulad ng lahat ng pagsubok, these too shall pass. so bakit roller coaster ang title? wala lang... para kasing buhay ko taas, baba with matching ikot ikot. nakakahilo. masalimuot. exciting. at the end of the day, masarap kumain ng ice cream para makalma! :)

Di Ako Nagmamadali

Malamya, mahinhin at mabagal. Ganyan ako idescribe nung bata pa ako. Lagi ako napapagalitan ng tita at lola ko dahil sa kabagalan ko kumilos. Para daw akong pagong. Yun din siguro dahilan kung bakit saling pusa lang ako sa mga laro noon. Hindi ako sporty at competitive. Sabi ng iba pag nagpatuloy ako sa ganong kilos walang mangyayari sa buhay ko. Lagi ako mapagiiwanan. Di ko naman alam kung tama nga sila pero wala ako paki alam noon. Di ko naman nararamdaman na kelangan ko magmadali. Pag gising ko sa umaga nakahanda na agahan, baon at isusuot ko sa pagpasok. Sarili ko lang iniintindi ko. Ganun cguro pag bata wala iniisip kundi kumain, pumasok sa school, maglaro at maglaro pa ulit. Bakit ako magmamadali? Enjoy lang! Hanggang lumaki ako at nag high school mabagal pa rin ako. Ang mga bagay ay ginagawa ko sa aking own sweet time. Gumagawa ako ng project pag malapit na pasahan. Gumigising lang ng maaga kapag may pupuntahan kami at ayokong maiwan. Mabagal pa rin ako. Ang kaibahan lang... marunong na ako magdahilan. Pag nagmadali ako, baka meron ako makalimutan. Pag nagmadali ako, baka lumabas na di maganda ang resulta kaysa sa inaasahan. Mga dahilan ng mga taong basta na lang makapagdahilan. :) Pinag iisipan ko muna bago ako magdesisyon at umaksyon. Mali ba yun? College. Biglang naisip ko kelangan ko na magmadali. Gusto ko na agad makapagtapos at makapagtrabaho. Kinuha ko ang kursong sa palagay ko ay in-demand nang mga panahong iyon pare sure na magkatrabaho agad. Hindi ko rin naman sineryoso ang pag aaral basta alam ko makakatapos ako sa loob ng apat na taon. Nang makapagtapos ako masuwerte naman at nakahanap ako ng trabaho (kung san ako nag OJT hehe). Siguro masyado ako nag enjoy (dun ko nameet ang una ko bf. yun "yun" eh!) at hindi ko namalayan ang paglipas ng panahon. Hanggang tinamaan na rin ako ng pagkainip. Naisip ko "Tumatanda ako ng hindi ako umaasenso. Eto na ba yung sinasabi nilang mapag iiwanan ako?" Kaya nag hanap ako ng ibang trabaho. Wala lang, para maiba lang. Nagkaron ako ng steady-ng relasyon. Steady sa paraang kuntento na kami na masaya kami, nagmamahalan at nagkakasundo. Steady sa paraang gusto namin kami na sa future. Di namin minadali ang lahat. Di ko rin naman naramdaman na kelangan na namin magpakasal kahit limang taon na kami mag-ON. Pakiramdam ko bata pa ako at di kelangan magmadali. Mas gusto kong makapag handaan namin ang future. Ayokong matulad sa iba na masyadong nagmadali tapos naghihirap sa buhay. Ayokong magmadali para magsisi lang pagdating ng panahon dahil hindi ko naenjoy ang aking kabataan. Kaya ng magkaron ng oportunidad sa abroad, umalis ako sa pag asang maghihintay si jowa pero nagkamali ako. Nainip sya. Naghanap ng iba. Ni let go ko na lang dahil sa lahat ng bagay dun lang ako mabilis... ang mag let go!

At ngayon, alam kong hindi na ako bumabata pero di pa rin ako matanda noh! Tinutukso ng mga dati kong kaklase na magmadali para makahabol sa byahe. Aba klasmeyst di lahat bagay sa mundo ay umiikot lang sa pag aasawa at pagkakaron ng pamilya. Di ko sinabing ayokong magkaron ng sariling pamilya. Kaso hindi pa ako handa. Chos! Hindi pa rin ako mayaman pero di ko iniisip na ako'y napag iiwanan. Lahat ng bagay ay may nakatakdang oras. Yan ang paniniwala ko. Kaya yung mga naiinip dyan, well... di ako nagmamadali!

colors

I just remembered to post these photos because I was wearing them yesterday during the celebration of Qatar day. H&M canvas shoes. 10Qatari Riyals ($2.75). Hand-painted by my artist friend.

over the weekend

what made my weekend happy 1. my H&M canvas shoes which B turned into an artsy hand painted beauty-love it! (will post a photo of it soon.) 2. vodka with B & housemates on thursday night. kuya fernan's childhood stories made us all laugh so hard. B & kuya fernan are the new tandem for bullying kuya cocoy & ate joy. 3. morning talks with B and sugar 4. thursday & friday market on friday morning. we bought crabs & chicken which kuya fernan & cocoy cooked for lunch. 5. sweet melon! always looking forward to it every friday. :) 6. assorted fruit snacks- green apples, grapes, melons & oranges. 7. sitting in the living room, having conversation & kulitan with B for hours till we realized t'was past dinner time. 8. eating hot soup with B at the roof top. enjoying the cooler breeze. have a nice weekend everyone!

style & comfort

i've never owned a pair of oxford flats. it's something i would wanna wear this season.

black & white

as much as i wanted to give my blog a make over, i don't have the time. just a quick post. thanks to my dear friend rona for the shirt. i love it! so simple and basic that i could match it with almost anything inside my closet (i don't have much). i'm still loving my camaieu skirt which i got a couple of months ago.

ikaw pa rin

i can't believe this is all happening to me now. i cry myself to sleep and wake up crying again. i want to pretend that i'm ok with it all... i am stronger but it won't change the fact that i'm deeply hurt. i am now in a point where i have no control over the situation. or it's more on a confusion. my heart says go back to save our relationship. but my mind could come up with a lot of reasons to stay here a little longer.