kaya ko 'to

happiness finds me

november 3, 2012 at around 5:30pm with singaporean noodles and fresh avocado shakes. #pbb teens

sums me up

Lego house by Ed Sheeran

I'm gonna pick up the pieces,
And build a Lego house
When things go wrong we can knock it down
My three words have two meanings,
There's one thing on my mind, it's all for you

And it's dark in a cold December, but I've got ya to keep me warm
And if you're broken I'll mend ya 
And keep you sheltered from the storm that's raging on now

I'm out of touch, I'm out of love
I'll pick you up when you're getting down
And out of all these things I've done I think I love you better now

I'm out of sight, I'm out of mind
I'll do it all for you in time
And out of all these things I've done I think I love you better now

I'm gonna paint you by numbers and color you in
If things go right we can frame it, and put you on a wall
And it's so hard to say it but I've been here before
And I'll surrender up my heart and swap it for yours

I'm out of touch, I'm out of love
I'll pick you up when you're getting down
And out of all these things I've done I think I love you better now

I'm out of sight, I'm out of mind, I'll do it all for you in time
And out of all these things I've done I think I love you better now

Don't hold me down,
I think my braces are breaking and it's more than I can take

And if it's dark in a cold December, but I've got ya to keep me warm
And if you're broken I'll mend ya 
And keep you sheltered from the storm that's raging on now

I'm out of touch, I'm out of love
I'll pick you up when you're getting down
And out of all these things I've done I think I love you better now

I'm out of sight, I'm out of mind
I'll do it all for you in time
And out of all these things I've done I think I love you better now

What song sums you up?

kilig kind of happy

Di yun isang panaginip. Nagising ako. Bumangon at andun ka nakatayo sa harap ng aking pintuan. Kilig!

Wala man nakakaintindi sa akin, sa atin, di na mahalaga un.  Di ka nila kilala at hindi nila ako kilala. Kahit anong sabihin nila, tayo lang nakakaalam ng katotohanan sa ating dalawa.  Wala silang alam sa ating istorya at di ko na kailangan ipaliwanag pa.  Nagmamahalan tyo at nabubuhay na walang tinatapakan at sinasaktan, yun ay sapat na.

no fb challenge day 2: epic fail

dahil hindi lahat makakaunawa sa pinagdadaanan ko at sa reason ng pag deactivate ko sa fb, ako na lang ang nag give in at nagreactivate. boom!

ayoko na mag explain dahil napapagod ako. i guess,  i just have to face everything that i'm going through with you facebook. kala ko pa naman back to basics YM, skype at phone...

so that means kelangan ko umisip ng ibang paraan para magbalik ang sigla ko sa photoshop, blogging at ibang productive na bagay kesa mag browse at maglaro sa fb maghapon.

currently browsing pinterest.

subukan ko kayang magwork?!

sige bye muna reply ko muna itong mga emails at ayusin mga files dito sa office.

no fb challenge day 1: without me

sa unang araw ng pag deactivate ko sa facebook, 2 closest friends lang ang sinabihan ko sa pamamagitan ng pag iwan ng message sa YM. bakit? pareho sila may pinagdadaan at ayoko isipin na iniwan ko sila sa mga oras na ito.  alam ko naman na alam nila pano kumontak sa akin sa YM pero mas gusto ko pa rin ipaalam sa kanila ang ginawa ko just in case hanapin nila ako sa fb. masyado malayo ang Pilipinas at Italy kung asan sila para palayuin ko pa ang distance namin (asa Qatar ako) sa pamamagitan ng pagbabawas ng means of communication.

bago pa man ako magsabi kay kalovelife, tumawag na sya minutes after my deactivation. syempre curious ang lolo mo. "wala lang" ang naisagot ko. buti na lang at hindi sya nagtanong pa dahil hindi naman sya kasing kulet ko na wagas sa walang katapusang questions. dahil aalis sya mabilis naputol ang usapan namin na umabot lang sa 1:04 mins. sa madaling salita nalungkot ulet ako. sana naging makulet na lang sya. ewan ko, ewan ko at ewan ko! sa ranting na naman ba mauuwi ang post na ito?

past 6pm tinawagan ako ng isang kaibigan ko. nalungkot daw sya nang hindi nya ako nakita sa fb chat. isang tao pa ang inaasahan kong magtataka sa aking pagkawala or balewala... we'll see.

isa pa siguro sa gusto ko mapatunayan ay kung totoong maraming paraan. i mean if kailangan nila ako or simply namimiss nila ang presence ko, they know how to find me. paimportante lang!  mahirap din kasi ang lagi ka available. yung alam nilang nandyan ka lang, naghihintay... yes i guess, gusto ko rin maramdaman na importante ako.

ang pagbabalik

alam nyo na siguro kung ano ang dahilan ng pagbabalik ko? may pinagdadaanan na naman ang ate nyo. hehe hindi naman ito major major. namiss ko lang talaga mag inarte at magdrama dito. sana lang kaya ko na idetalye lahat ng mga pangyayari. sa ganong paraan siguro mas maiintindihan nyo ako. bakit naman kasi ako umaasa na may makaintindi sa akin eh kahit ako mismo ay hindi ko maintindihan ang sarili ko... tulad na lang ng bigla kong pag deactivate ng facebook account ko. wala naman akong maisip na dahilan kundi pagsasawa. nagsasawa na ako magbasa ng mga status na puro kabitteran. nagsasawa na ako makita ang mga pictures na madalas ay puro pagpapacute at kayabangan (kasali ako dun). ah basta! masyado na ako naapektohan ng fb na yan kaya goodbye muna hanggang sa mamiss ko ulet. gusto ko rin subukin ang sarili ko hanggang kelan ko kakayanin ang wala nito sa araw araw na buhay ko.

hay nalulungkot ako. eto na naman ang homesickness na hindi ko matakasan. napapaiyak na lang ako kung minsan. nahihirapan ako isipin na nag iisa lang ako. feeling ko ang galing ko magcomfort, makinig at mag encourage sa iba pero sa totoo lang ako mismo ay nangangailangan nun. wala ako magawa kundi magkunwaring matapang kahit napakahirap na. sino naman kasi ang aasahan ko sa mga ganung bagay? ang masama neto nag seself pity na ako. nawawala na kompiyansa ko sa sarili ko at nagiging insecure na ako.

naiinip lang siguro ako. ewan ko ba tila kay bilis ng paglipas ng mga araw pero ang bagal ng takbo ng buhay ko. ang bilis ng panahon. naiiwan ako.

di ko alam san ko nakuha to. pahiram. :)

ouch!

may mga oras at araw na sadyang nakakalungkot. nasaktan ako sa natuklasan ko ng di sinasadya.  pero masakit din pala yung katotohanang ibinibigay ng kusa.

*Have you ever loved somebody so much it makes you cry
Have you ever needed something so bad you can't sleep at night
Have you ever tried to find the words but they don't come out right
Have you ever
Have you ever

Have you ever been in love, been in love so bad
You'd do anything to make them understand
Have you ever had someone steal your heart away
You'd give everything to make them feel the same
Have you ever searched for words to get you in their heart
But you don't know what to say and you don't know where to start
*

Ooooh
Have you ever found the one you've dreamed of all your life
You'd do just about anything to look into their eyes
Have you finally found the one you've given your heart to
Only to find that one won't give their heart to you
Have you ever closed your eyes and reamed that they were there
And all you can do is wait for the day when they will care
*
What do I gotta do to get you in my arms baby
What do I gotta say to get to your heart
To make you understand how I need you next to me
Gotta get you in my world cause baby I can't sleep
*
Have you ever

-Brandy 1998

artistahin

minsan mas mabuting piliin ang tumahimik na lang kaysa magsabi ng saloobin sa isang tao sa pangamba na mapag isipan na nag iinarte ka. kahit na ang buong katotohanan ay nag iinarte naman talaga.  hindi ko alam kelan ko maiiwasan ang pag iinarte. ano ba magagawa ko eh maarte ako talaga. siguro nuong umulan ng kaartehan sa mundo, naligo ako at nagsahod ng drum para isave at magamit sa future.

naisip ko nga parang mas mabuti pang magkwento sa mga hindi kakilala. yung mga walang pakialam. yung makikinig lang kahit hindi naiintidihan at hindi makapagbigay ng opinion dahil hindi nga naintidihan ang pinag iinarte mo.  kung sakali mang magbigay ng opinion, pakiramdam mo wala syang pinapanigan dahil nagbase lang sya sa kwento at hindi sa pagkakilala nya s'yo or sa taong involved sa kwento.  yung hindi ka ijujudge kahit ano ikwento mo at kahit husgahan nya ang pagkatao mo at pagkatao ng mga character sa kwento ay ayos lang dahil hindi ka naman sure if makikita mo pa sya ulet sa buong buhay mo.  hindi naman yun sa pagkakalat ng baho mo sa buhay mo kundi purong pag sisiwalat lang ng nararamdaman... sa ibang tao. palagay ko, no harm yun. palagay ko rin, ayos lang yun kaysa makipag usap sa hangin, halaman, hayop or anumang bagay na parang baliw lang... malayo pa naman ako sa pagiging baliw. hanggat naisusulat ko dito kahit walang nakakabasa sa super personal blog ko outlet pa rin na matatawag ito.
p.s.
ang pag iinarte ay may pinanggagalingan. hindi ito kathang isip lang. madalas ito ay dahil sa matinding emosyon na nararamdaman. minsan din ito ay bunga ng kapraningan. manahimik na lang. tapos ang kwento!

mahirap pala ang next level

handa na ako. alam ko hindi magiging madali ang lahat. pero bilang optimistic at mapagpanggap na matapang na tao, sabi ko "kaya ko 'to!".  madami dami na rin ako pinagdaanan na pagsubok.  kelan ba ako sumuko?  nahaharap ako sa madaming pagbabago sa buhay ko ngayon at lahat ng ito ay niyayakap ko ng buong puso at lakas ng loob.

isang magandang panuntunan na natutunan ko mula sa isang kaibigan "hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan". may punto naman talaga ang daddy nya nang sinabi sa kanya yun. pano mo nga naman malalaman kung masarap ba o hindi ang isang pagkain kung hindi mo titikman? samantalang pwede mo naman wag na ulit kainin pag hindi mo nagustuhan.  pano mo malalaman na nakakahilo sumakay sa roller coaster kung hindi mo susubukan? pano mo malalaman na tama ka kung hindi mo naman alam kung ano ang mali? tulad din ng hindi mo lubos na mauuwaan ang salitang masaya kung hindi mo pa naranasang maging malungkot. 

punong puno na ng cliche ang post na ito.  iyan ay ilan lang sa mga realization mula sa mga pinagdadaanan ko.  hindi ko na rin alam ano ba ang pinupunto ko. gusto ko lang naman sabihin na sinusubukan kong maging mabuting tao. gusto ko ring magmature. wala naman ako hindi kayang gawin lalo pa't alam ko na may maganda itong patutunguhan. at ako rin ang makikinabang.  sino ba namang tao ang ayaw ng improvement? kahit na sa totoo lang mahirap tanggapin na meron kang kailangan baguhin sa pagkatao mo para sa mga pagbabagong gusto mong mangyari sa buhay mo. pero i'm all good! kaya ko 'to.  hindi sa lahat ng bagay ay applicable ang pagpapakatotoo.  kailangan din matutong mag adjust, makibagay... dahil hindi tayo pare pareho. (cliche.)

ganito pala ang next level.... 

p.s. sana maipasa ko na ang driving test sa wednesday.